De kleine kampioen tegen het onderwijssysteem

Begaafdheid of talent is een bijzonder goed ontwikkelde eigenschap van een bepaald persoon. Het woord wordt gebruikt in verband met vele vermogens. Iemand kan bijvoorbeeld talent hebben voor bepaalde schoolvakken of wetenschappen, werkzaamheden, creatieve uitingen (kunst), sociale interactie et cetera. http://nl.wikipedia.org/wiki/Begaafdheid

Iedereen is een talent! Maar toch wordt niet iedereen een Olympische kampioen.
Een kampioen heeft naast talent ook doorzettingsvermogen, discipline en is competitief. Hij heeft een winnaarsmentaliteit en heeft moeite met accepteren van verlies.

Kampioen durven anders te zijn, maar mag dit wel in deze maatschappij? Wie is niet opgegroeid met: “doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg”? Het grootste deel van het Nederlandse onderwijssysteem is niet ingericht op “kampioenen”. Nee, er worden grijze muizen gekweekt, jonge talenten worden noch herkend noch erkend.

Dit is verhaal van een kleine kampioen die strijd tegen het systeem.

Als hij 6 jaar is gaat hij naar groep 3 van de basisschool. Het kind is perfectionistisch, competitief en heeft een winnaarsmentaliteit. Er wordt begonnen met lezen, de zgn zwaluwmethode. Alle andere kinderen gaan verder met lezen met het volgende boekje, maar dit kind niet. Al snel blijkt dat hij zijn klasgenootjes niet bij kan houden in zijn ontwikkeling met lezen. Het kind blijft zijn best doen, want hij is een winnaar. Hij wordt heel onzeker en twijfelt aan zichzelf. Na enkele maanden is de achterstand al zo groot, dat het kind waarschijnlijk niet overgaat naar groep 4. Ouders vermoeden dyslexie, omdat dit in de familie zit. Aanwijzingen: links en recht, b en d, geen letters kunnen onthouden. De school is in de ogen van de ouders te laks, te afwachtend. Ouders nemen het initiatief en gaan bij een andere school kijken. De andere school neemt het kind niet aan, want hij heeft zoveel extra zorg nodig en dat kunnen ze niet bieden. Het kind wordt dus geweigerd op andere school. Ouders zijn ten einde raad, omdat zij zich niet serieus genomen voelen en besluiten om zelf een orthopedagoog te raadplegen. De orthopedagoog test het kind. Het resultaat: inderdaad zwaar dyslectisch en (normaal) begaafd! De orthopedagoog komt met een handelingsplan voor school, ouders en logopedie. In de jaren wordt er flink geoefend met lezen en dat levert veel strijd op met het kind. Het kind is slim, maar heeft problemen met technisch lezen. Als de toets begrijpend lezen wordt voorgelezen door de juf, scoort hij goed. Echter mag dit niet van de onderwijsinspectie omdat het “begrijpend” lezen is en niet “begrijpend” luisteren. Ouders lopen continue tegen de muren van het systeem aan en zien hun kind steeds ongelukkiger worden. Lezen is toch leuk? Hij krijgt meer tijd, extra hulp en hulpmiddelen (daisyspeler) en gaat heel langzaam vooruit. Er wordt veel met hem gepraat en thuis richten zij zich op zijn talenten, waarbij lezen meer geïntegreerd wordt in zijn belevingswereld. Het leven van het kind blijft bestaan uit negatieve ervaringen met lezen. Niet goed kunnen lezen beheerst zijn leven. Maar waar gaat het nu eigenlijk om?

Moeten we er niet juist voor zorgen dat kinderen zich staande weten te houden in de maatschappij, dus bijdragen aan de bevordering van de zelfredzaamheid? Zijn dit niet de kinderen die in een isolement dreigen te raken? Moeten we niet juist deze kinderen helpen en begeleiden? En zoeken naar hun talenten en deze verder laten ontwikkelen? En moet lezen dan niet meer geïntegreerd worden in talentontwikkeling?

Het kind kan aardig judoën, soms wint hij, soms verliest hij en daar kan hij niet goed tegen. Maar door judo groeit zijn zelfvertrouwen. Zijn droom is om de nieuwe Dennis van der Geest te worden. Hij heeft namelijk gehoord dat Dennis van der Geest als kind niet altijd won. Zijn broer Eelco won in de jeugd meer en had volgens kenners meer talent. Uiteindelijk werd Dennis van der Geest dankzij zijn doorzettingsvermogen, door hard te trainen en zijn sterke wil om er te komen, Olympisch kampioen.

“Not everybody wins, and certainly not everybody wins all the time. But once you get into the dojo, you have indeed won far more than those who have never tried”

Het kind heeft zijn Olympische droom. Waarschijnlijk wordt hij nooit Olympisch kampioen, maar het geeft hem nu veel zelfvertrouwen. Moeten wij niet samen met hem op zoek naar zijn talenten?

Helaas wordt het kind in het huidige schoolsysteem alleen maar confronteert met dingen die hij (nog) niet kan en kijkt men niet of nauwelijks naar zijn talenten. Uiteindelijk gaat hij toch wel leren lezen, het is maar net hoe je dit aanvliegt.

Het is tijd voor NLP in het onderwijs!

Het doel van neurolinguïstisch programmeren is om competenties waarover een ervaren en succesvol persoon (expert) door jarenlange ervaring beschikt snel en efficiënt over te dragen. Iemand die door ervaring over bepaalde vermogens beschikt is zich daarvan vaak niet meer bewust; deze vermogens worden als individuele eigenschappen gezien. http://nl.wikipedia.org/wiki/Neurolingu%C3%AFstisch_programmeren

Advertenties

5 gedachtes over “De kleine kampioen tegen het onderwijssysteem

  1. http://www.everyoneweb.com/sambrink/

    http://www.uitgeverijeigenboek.nl/N_frame.html?http://www.uitgeverijeigenboek.nl/N_art_156.html

    voor het geld moet je geen schrijfster worden
    want dan kom je bedrogen uit
    het is geld bij leggen
    en met geluk verdien je een 25 euro eraan
    zoals onze samira

    ze heeft plus min 400 boeken verkocht
    en verdiende 25 euro eraan
    dus geef zo’n kind geen valse hoop
    dat ze hun kost ermee kunnen verdienen
    ze moeten echt schrijven voor de lol en de eer
    dat je een boek hebt geschreven
    en dat mensen het graag lezen

    en dwing je kind NOOIT na schooltijd tot lezen en tot schrijven
    op school lopen ze hele dag tegen aan wat ze NIET kunnen
    leg na schooltijd de nadruk op wat ze WEL kunnen
    en leren lezen kan spelende wijs worden geleerd

    reklame
    onder het winkelen
    ondertiteling tv

    en dat zonder je er over prat dat er gelezen MOET worden
    jij snapt iets niet en je vraagt of zij het snappen
    en als ze het weten voel je hun groeien
    als ze het niet snappen is er niks aan de hand
    want jij snapt het ook niet

  2. Ik ik ben woordenblind
    maar ik heb zekker lol in lezen en schrijven
    en als iemand moeite heeft met mijn schrijfstijl
    heeft deze gast een probleem
    en niet ik zo simpel zie ik dat
    dat moet een kind geleerd worden
    en leg de nadruk op wat hij wel kan
    en laat het kind thuismet rust met wat hij niet kan
    geef hem zelf geen extra werk door te laten lezen ect
    ik hebvier kinderenalle woordenblind
    en ik laat ze zo
    en mijn dochter samira
    die heeft zelfs een boek geschreven
    omdat ze lol heeft in schrijven
    ja gewoon in woordenblind tal geschreven
    onder de naam SAM BRINK en via internet te bestellen en erg leuk om je woordenblind kind dit cadoo te doen
    en ikhebhaar NOOITextr laten lezenof schrijven
    anders word zo’n kind iedere dag
    gekonverteerd met wat het NIET kan
    laat jekind doen waar ie lol in heeft en leg daar nadruk op
    bij onze samira was dat
    verhalen verzinnen en veel vertellen en tekenen
    en later ook schrijven
    en dan zeg je als ouders prachtig en dit geven we uit deze boek
    en op haar 16de is haar boek uitgegeven
    tuurlijk ben ik echt trots ophaar en dit boek is vol humor
    en voor kinderen van 10 jaar heel gemakkelijk te lezen
    ook voor volwasene een prachtig boek
    en woordenblinden mensen zien die fouten niet teminste ik zie er geen en ieder de woordenblind is ziet ze niet staan
    teminste mijn ouders niet die beide woordenblind zijn
    de de rest hier thuis ook niet
    dus,,,,, en ik denk dat je kind
    bij dit boek kracht haalt hoe het ook kan
    maar zet geen dwng er achter
    om dit boek te lezen evt lees je het voor

  3. Pingback: Inspiratie – Het beste uit de muziek (Zomergasten Deel 3) « Back2School

  4. Lees ook: http://hetnieuwewerkenblog.nl/dyslecten-zijn-de-leiders-van-de-toekomst/

    “Kinderen met dyslexie denken anders dan gewone kinderen. Ze doen meer op gevoel en blinken uit in het oplossen van problemen. Wellicht belangrijker nog: ze zijn goed in het zien van het totaalplaatje en kunnen als geen ander zaken vereenvoudigen. Volgens Sally Shaywitz, als neuroloog verbonden aan Yale en specialist op het gebied van dyslexie, zijn ze ongeschikt voor stampwerk, maar geïnspireerde visionairs.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s