Ik ben dyslectisch, nou en!

Vorig jaar schreef ik een blog over “De kleine kampioen tegen het onderwijssysteem” met daarin de boodschap dat we in ons schoolsysteem meer moeten gaan kijken naar de talenten van kinderen.

Er zijn al heel wat beroemde dyslecten die hun goede eigenschappen, hun talenten wisten te benutten, zoals Bach, Beethoven, Bell, Einstein, John Lennon, Tom Cruise, Roald Dahl, Walt Disney, Jan de Bouvrie, Jacques Vriens…….

Helaas weet ik niet hun ervaringen als kind op school. Zijn ze gekwetst? Hoe voelden zij zich? Hoe werden zij gesteund door docenten? Zijn ze gepest? Voelden zij zich dom? Hebben zij hun talent op school kunnen doorontwikkelen?

Hanneke de Frel reageerde op de blog: “het motiveren en het doorzettingsvermogen is iets waardoor kinderen veel verder komen, dan wij ze als leerkracht kunnen krijgen. De kunst is om ze te enthousiasmeren en te inspireren. Dat is het hele eieren eten van het onderwijs.”

Juist dyslectische kinderen kun je motiveren door te richten op hun positieve kenmerken. Ze denken in beelden, ze zijn goed in het overzicht bewaren, hebben een totaalplaatje in hun hoofd, zijn praktisch ingesteld, kunnen goed logisch denken en zijn creatieve denkers.

En toch gaat het mis op school…..

Zo is te lezen op de blog “zoon thuis” van Erik Visser:

“Na jarenlang zwoegen om de school zover te krijgen dat ze de ernstige dyslexie van mijn zoon serieus genoeg namen is dit 7e schooljaar toch uitgelopen op een debacle. Ondanks alle eerdere jaren opgedane ervaringen is in dit schooljaar totaal niet serieus gekeken naar zijn handicap en wat voor lesmateriaal hij nodig heeft om goed en met plezier te kunnen leren. En daarom is hij nu thuis. De juffen waren buitengewoon slecht op de hoogte van dyslexie in het algemeen en de ernst van de dyslexie waardoor ze hem in de afgelopen maanden structureel hebben overvraagd, verkeerd lesmateriaal hebben aangeboden en de persoonlijk aangeschafte computer met dyslexie software sporadisch en vaak foutief hebben gebruikt.”

Gebrek aan kennis?
Juist dyslectische kinderen kun je motiveren door te richten op hun positieve kenmerken…. maar kennen leerkrachten hun kinderen wel goed genoeg hiervoor? Is er gebrek aan kennis of aan mensenkennis?

Leerkrachten moeten kinderen beter leren kennen, niet gelijk het standaard repertoire afdraaien maar zoeken naar hoe ze het kind kunnen inspireren en motiveren. Als ze zich kunnen inleven in het kind, dan weten ze precies hoe ze de juiste snaar kunnen raken. De praktijk laat helaas zien dat niet iedere leerkracht dit kan en dat ouders ieder jaar maar weer moeten afwachten wie er voor de klas staat.

Ervaringsdeskundige Jacques Vriens zegt in een interview dat leerkrachten moeten kunnen inspelen op de behoefte van ieder kind, zowel wat betreft kennisoverdracht als de opvoedkundige aanpak. Hij vindt het bezwaarlijk dat leerkrachten vanuit de opleiding te weinig gereedschappen krijgen aangereikt om met deze kinderen aan de slag te gaan en dat er te snel wordt begonnen met begeleidingsplannen dat er niet meer wordt gekeken naar het kind zelf.

Het leven is aangenamer met ICT
5 tot 10 procent van de Nederlandse bevolking heeft dyslexie. Dit betekent dat er waarschijnlijk twee dyslectische kinderen in iedere klas zitten. Hoe leer je een kind echt kennen als je de aandacht moet verdelen over 30 kinderen?

Zelfredzaamheid bevorderen is belangrijk voor dyslectische kinderen. In dit kader is het dus goed om kinderen minder afhankelijk te maken van de leerkracht en dit kan door inzet van ICT. Leer kinderen omgaan met hulpmiddelen zodat zij zichzelf kunnen redden, geef ze de ruimte en gebruik dan je tijd als leerkracht, om te werken aan talentontwikkeling.

Uit onderzoek is gebleken dat er positieve relaties bestaan tussen het gebruik van ICT-hulpmiddelen en leerprestaties van kinderen met dyslexie enerzijds en hun sociaal-emotioneel functioneren anderzijds. Echter, de implementatie van deze hulpmiddelen lijkt nog niet zo eenvoudig en dat is zo ontzettend jammer voor die kinderen die het juist zo hard nodig hebben.

De techniek gaat snel waardoor in de toekomst het steeds makkelijker gaat worden.

En wie weet, wint een dyslect ooit het Groot Nederlands dictee, met hulp van Dragon Dictation, een app, die gesproken woorden omzet in tekst.

Vanuit de app kun je zelfs ingesproken teksten rechtstreeks publiceren op twitter of facebook, dus ook een handig hulpmiddel voor het bijhouden van sociale netwerken.

Lysdectisch, nou en!
Jacques Vriens schreef dat hij als kind nooit een voldoende haalde met een opstel, “Leuk verhaal, jammer van je taalfouten”. Hij had gelukkig een juf die hem stimuleerde om door te gaan met schrijven maar ook als die er niet is kun je als dyslect een boek schrijven. Dit bewijst Sam Brink, die op zestienjarige leeftijd het boek “De Rebellen – De baldadige route” schreef en zich niet liet tegenhouden, door haar handicap door te doen wat ze graag doet, schrijven.

En hoe gaat met de kleine kampioen?

Er is het afgelopen jaar hard gewerkt aan zijn eigenwaarde en zelfvertrouwen. Daarnaast wordt hij nu ook op school intellectueel uitgedaagd op de inhoud en ligt de focus niet meer op lezen. De kleine kampioen is herboren, blaakt van zelfvertrouwen en is op weg naar zijn droom – de nieuwe Dennis van der Geest te worden – met als eerste hoogtepunt “Clubkampioen 2011”.

Ik ben dyslectisch, nou en!

Advertenties

5 gedachtes over “Ik ben dyslectisch, nou en!

  1. Pingback: Zoon thuis | publicworks

  2. Leuk om een citaat hier terug te vinden. En om te reageren op Kim. Ik zie het ook niet als handicap maar wel in de context van een systeem waar hij met geen mogelijkheid aan kan ontsnappen op dit ogenblik.

    Dat je dit op latere leeftijd wel naar je hand kan zetten is prachtig en dat is ook waar ik de afgelopen 3 maanden hard met hem aan heb gewerkt. Hoe kun je binnen dit systeem je weg vinden die past bij jou talenten? Wat zijn je talenten? Waar kun je wel je zelfvertrouwen uit putten? Dat was iets waar ik op 11 jarige leeftijd nog niet aan hoefde te denken. Laat staan zou moeten oplossen en uitvoeren. Dit is een worsteling/zoektocht waar hij dagelijks mee te maken heeft en waar hij voornamelijk negatief mee geconfronteerd wordt door anderen.

    Ik ben blij dat ik hem in de afgelopen maanden van een zeer down kind naar een vrolijk kind heb zien transformeren. Nog steeds erg kwetsbaar maar weer vol goede moed. Hij gaat nu net 2 weken naar school (beperkte uren) en hij geniet van elke dag. Omdat hij nu wel gezien wordt. Nog niet in zijn talent maar in ieder geval in zijn beperkingen qua taal en dat is al een enorme winst.

    Er is weer een vent die de energie en wil heeft wat te maken van het leven. Nu zorgen dat hij die ruimte krijgt. Een grote uitdaging voor de volwassenen om hem heen want dit is niet iets wat je alleen kan doen daar heb je hulp bij nodig.

    Alle zinnen zijn dan ook nu gezet op het voortgezet onderwijs. Daar gaan we alles aan doen om die wel aan te laten sluiten op Seye. Zodat daar zijn talenten en passies kunnen gaan opbloeien en ontwikkelen.

    Suggesties binnen de Amsterdamse grenzen zijn meer dan welkom.

  3. Dyslexie een handicap….?
    Grappig.
    Ik vertelde leerlingen, met wie ik samen als Kunstenaar in de klas leerde, dat er een grote kans is dat wat je je handicap noemt, juist je talent is.

    Op een dag viel dat kwartje voor mezelf.
    De onzekerheid die ik zo lang ervaarde in mijn leven, is een talent.
    Daardoor durf ik nieuwe gebieden in te stappen. Als ik dit voel weet ik nu: Ik ben op de goede weg. Ik groei. Ik leer. Ik inspireer.

    Daardoor durf ik nu te pionieren in een rijk leven zonder geld. En in deze hoedanigheid in een bank een kunstwerk te maken met de medewerkers, als het ware in het hol van de leeuw. En daarin vriendschappen te sluiten en dierbare ontmoetingen te ervaren…

    Kan het zijn dat dyslexie juist een talent is om ons systeem wat los te krijgen?
    Elke keer diezelfde woorden om steeds weer een ander gevoel uit het moment uit te drukken. Weer in dat hokje geduwd van die bepaalde letter volgorde. Het doet geen eer aan wie we in wezen zijn. Laten we nou gewoon eens gaan kijken naar de voordelen.
    Wat komt het ons brengen?

    Is het een probleem als je niet kan functioneren binnen dit huidige taalsysteem? Hmmm.
    ‘Het is geen teken van goede gezondheid om goed aangepast te zijn aan een verziekte maatschappij.” zei niemand minder dan Krishnamurti eens.

    Wat komen de dyslecten ons leren?
    Heb je ook al eens een typefiout gemaakt waarvan je denkt: “Goh, dit is nog mooier dan wat ik bedoelde!”

    Laten we dyslexie eens gaan eren als een vaardigheid.
    Het eens met een klas onderzoeken. Wat zijn de voordelen? Zullen we het eens met z’n allen uitproberen? Wat komt eruit?

    En laten we niet vergeten dat we in de spiegel kijken.
    Dit kind heeft een probleem en heeft hulp nodig.
    Amehoela! Wat een omslachtige gedachte. Wat spiegelt dit ons?

    Alles Alles Alles wat je in je leven tegenkomt toont je wat in je leeft.
    Zo heb ik de Belastingdienst bijvoorbeeld erkent in mijn leven en ben ik nu in harmonie uit dit systeem gestapt. Wat is de spiegel, heel het in jezelf en hop, de werkelijkheid verandert mee.

    Als je haar niet goed zit, dan ga je dat niet in je spiegelbeeld veranderen.
    Wat vertelt het ons?

    Is dit niet waar het over gaat?

    Zullen we de hele wereld eens omdraaien en kijken wat er gebeurt?

    Hartegroet en passie van StraatKim

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s