Samen komen we verder!

torens

Afgelopen week was de ‘International Summit on the Teaching Profession (ISTP 2013) in Amsterdam. Deze internationale onderwijstop werd voor het eerst op Europese bodem georganiseerd. De eerste edities werden door Obama geïnitieerd om daarmee een (internationale) discussie te starten tussen overheden en onderwijsorganisaties over de vraag hoe de kwaliteit van het onderwijs verbeterd kan worden.

Eigenlijk toch wel iets om trots op te zijn dat deze onderwijstop nu in Nederland is georganiseerd! Nederland staat blijkbaar op de kaart als het om onderwijsinnovatie gaat. Ik schreef er al eerder over in “de klas van 2028”.

Tot zover het nieuws……

Er was eens…..

Persoonlijk hou ik niet van sprookjes. Ze zijn vaak gruwelijk. Kinderen met een roodkapje worden opgegeten door een wolf; heksen lokken kinderen met “knibbel, knabbel. knuistje..” om ze vervolgens ook op te willen opeten.

Het onderwijslandschap lijkt soms ook op een sprookje. Laten we eens zien hoe dat sprookje klinkt.

Er was eens…..

Er was eens een land, ook wel bekend als Onderwijsland.

In Onderwijsland willen alle mensen het beste onderwijs voor alle kinderen.

In Onderwijsland staat een hoge toren, waar om de vier jaar een nieuwe koning in mag zetelen. Hij (of zij) wordt door het volk gekozen. Soms, als het volk mort, moet de koning eerder weg, een enkele keer, wanneer het volk tevreden knort,  mag ie nog wat langer blijven. De laatste jaren werd de toren al weer voor de tweede keer bewoond door een koningin. In het begin van haar regeerperiode kwam de vorige koningin vaak uit haar toren om te praten met de mensen in Onderwijsland. Ze wilde namelijk het beste onderwijs voor alle kinderen.

Ook de nieuwe koningin heeft natuurlijk een behoorlijke vinger in de nationale ‘ schoolpap’ van Onderwijsland. Ze maakte regeltjes, geeft geld aan scholen en probeert de lijnen uit te zetten.

In Onderwijsland is ook nog een ‘onderwijsveld’, daar lopen veel mensen rond, die heel veel over onderwijs weten, maar soms maar moeilijk kunnen luisteren naar wat de onderwijzers van het land zelf vinden. Ze proberen geld te verdienen met hun technische snufjes, adviezen enz. Op het onderwijsveld kom je verschillende pluimages tegen – ja, zelfs ook kwakzalvers.

Op het onderwijsveld staat nog een toren. Het grote verschil is dat hier geen koning of koningin woont. In de toren wordt vooral door heel veel mensen heel hard gewerkt, al heel veel jaren. Van de koningen uit de andere toren moeten ze niet zo veel hebben. Ze vinden ze alleen maar lastig en hebben een hekel aan al hun steeds weer veranderende regeltjes.

Op een dag organiseerde de huidige koningin voor andere koninginnen en edelen een “glazen huis” om te praten over de toekomst van Onderwijsland.

Ze heeft zelfs bewoners van “de andere toren” uitgenodigd om mee van gedachte te wisselen.

Enkele van die bewoners nemen de uitnodiging aan. Ze doen er verslag van via Twitter, Er heerst wantrouwen: “Wil de koningin wel echt met ons praten” denken ze?

De tweets bereiken de achterblijvers in de toren op het onderwijsveld.

“Als ik de berichten #istp2013 lees lijkt het alsof vooral OVER ons ipv MET ons is gesproken. Hopelijk zie ik het verkeerd.”

Ze hebben het gevoel dat ze toch weer worden gebruikt door de koningin.

“conclusie #ISTP2013: de koningin heeft gelachen, aangehoord, handen geschud en achter besloten deuren wat anders besloten (zonder pers erbij)”

Het lijkt niet meer goed te komen in Onderwijsland.

Er waren ook positieve geluiden. Zo werd er getweet: ”Laten we de inspirerende opbrengsten van #ISTP2013 delen en vertalen naar onze Classrooms. Let’s do it together.”

Tja, elk sprookje heeft een einde. Hoe gaat dit sprookje aflopen? Hopelijk kunnen we over een aantal jaren zeggen: “Eind goed, al goed…. En ze leefden nog lang en gelukkig”.

Gaan ze vaker uit hun torens komen? Gaan ze elkaar vertrouwen? Gaan ze samen meer bruggen bouwen in onderwijsland? Samen bouwen aan mooi onderwijs voor alle kinderen?

Laat je inspireren! En zie wat er kan gebeuren……

TIP: Woensdagavond 3 april Onderwijscafé Breda staat in het teken van VERTROUWEN.

Vertrouwen is het hopen dat de anderen op wie we rekenen, de positieve verwachtingen die we in hen hebben, zullen kunnen invullen. Vertrouwen is een relatie aangaan. Lao Tse wist het al: je krijgt geen vertrouwen wanneer je dit ook niet geeft. Vertrouwen is luisteren, de ander serieus nemen. In het onderwijs betekent dat je geloof hebt in de leerling die blijft exploreren, vragen en zich ontwikkelen!

Meer info: http://hetkind.org/2013/02/06/onderwijscafe-in-breda-terug-naar-de-hoeksteen-vertrouwen/

Advertenties

Een gedachte over “Samen komen we verder!

  1. Leuk artikel, vooral de combinatie met een sprookje. Zelf moet ik eerlijk bekennen dat ik het onderwijs systeem gigantisch goed vind. Ben zelf een aantal jaar in Amerika geweest en hier werkt een compleet ander systeem.

    In Nederland is onderwijs goedkoop, zelfs als je de 3000,- als langstudeerder betaald ben je 4800,- per jaar kwijt. In tegenstelling tot Amerika waar je 14.000 p/j betaald en dan heb je nog geluk.

    Wel vind ik het jammer dat er uitzondering op uitzondering wordt gemaakt en dat iedereen een hele speciale aanpak nodig heeft. Dat is niet te betalen. 5 docenten op 10 leerlingen is natuurlijk onmogelijk voor speciaal onderwijs.

    Je moet perfectioneren wat je hebt en niet weer nieuwe dingen gaan uitbouwen. Eerst evalueren en perfectioneren voordat er weer nieuwe groepen, kansen, uitdagingen worden aangegaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s