Alles kan als jij het laat gebeuren (De kleine kampioen deel 3)

Alles kan!De vaste lezers van mijn blog kennen het verhaal van “De kleine kampioen tegen het onderwijssysteem”.

De jongen die op zesjarige leeftijd door het onderwijssysteem al een enorme klap had opgelopen. Hij kon niet met de klas mee met lezen, liep een enorme achterstand op en moest doubleren. Ouders zagen hun kind ongelukkiger worden en de school wilde pas in groep 7 het kind laten testen op dyslexie. De ouders namen daarop het initiatief en lieten hun zoon testen bij een onafhankelijke orthopedagoog. Het resultaat was duidelijk – zwaar dyslectisch en (normaal) begaafd.

De jaren die volgden waren moeizaam, maar er werden kleine successen geboekt, mede dankzij extra externe begeleiding. Ieder nieuw schooljaar moesten de ouders telkens weer uitleggen wat er precies met hun zoon aan de hand was.

Een nieuw dieptepunt werd bereikt in groep 5. De leerkracht was bekend met dyslexie, maar dit had ze nog nooit meegemaakt. Er werd vanuit onderwijsbegeleidingsdienst hulp geboden aan de leerkracht. In plaats van dat dit beter zou moeten worden, werd de situatie alleen maar slechter. Het kind  werd afhankelijker  van de leerkracht in plaats van  zelfstandiger. Aan het eind van het schooljaar kwam de conclusie: “Beste ouders, wij denken dat u toch moet gaan kijken naar speciaal onderwijs voor uw zoon”.

Ouders gingen praten met de directeur van een speciaal onderwijsschool. Deze directeur was heel duidelijk in haar advies: “Uw zoon hoort niet thuis op onze school”. Daarnaast hadden zij een informeel gesprek met iemand van de PCL (Permanente Commissie Leerlingenzorg) en deze gaf ook aan dat de kans niet groot was dat dit dossier werd goedgekeurd Ofwel het kreeg kind geen verwijzing naar speciaal onderwijs.

Ouders waren ten einde raad. Je kind in de knel dat doet zeer. Maar een ding wisten ze zeker: het moest en zou op de huidige school moeten worden opgelost.

Zelfvertrouwen

De kleine kampioen werkte aan zijn zelfvertrouwen. Hij kreeg veel handige tips mee tijdens de  SOVA-Training. In groep 6 werd het over een ander boeg gegooid en werd hij in de klas intellectueel uitgedaagd op de inhoud. Hoogtepunten waren zijn spreekbeurten over de tweede wereldoorlog en over Alfred Nobel. De focus kwam niet meer te liggen op het lezen. De juf wist hem te raken en de strijdbijl werd begraven. Zijn zelfvertrouwen groeide en hij wist dat als hij zijn dromen wilde waarmaken er iets moest veranderen.

Hij is een groot musical fan, gaat er ook regelmatig naar toe, maar kijkt er toch met andere ogen naar. Hij let vooral op details, zoals hoe het decor is opgebouwd, waar de lampen worden bediend. Hij was onder de indruk van hoe schoorsteenveger Bert, uit Mary Poppins, die met hetzelfde gemak ondersteboven liep over het plafond. De belangrijkste les van de kleine kampioen is echter afkomstig uit het lied: “Alles kan als jij het laat gebeuren”

Alles kan als jij het laat gebeuren
Maar je moet de hemel zelf openscheuren
Handen uit de mouwen
Voeten op de grond
Of je geeft jezelf gewoon
een schop onder je kont

Alles kan als jij het laat gebeuren

Laat je niet ontmoedigen door dichte deuren
Niemand doet het voor je
Niemand houdt je vast
Als je wat bereiken wil
moet alles uit de kast

Alles kan is feitelijk bewezen
Ook al staat het in geen enkel boek te lezen
Is je vlieger weggevlogen
Kijk hem na met droge ogen
Mooie dromen laat je nooit besmeuren
Alles kan als jij het laat gebeuren

Als je reikt naar een ster
Reik dan net even verder
En klim langs een manestraal
Recht omhoog naar de hemel
En pluk ze allemaal

Alles kan gebeuren
Alles kan gebeuren
Alles kan als jij het laat gebeuren

Aan de slag!

De kleine kampioen heeft de knop om gedraaid, is keihard aan de slag gegaan. Maakt braaf zijn huiswerk zonder strijd en is blijven dromen. Hij wil graag bij de politie, weet hier ook alles van en heeft via google al uitgevonden dat hij dan naar de politie academie moet om daadwerkelijk bij de politie te komen. Hij is bezig met zijn grote plan, dus daarom ook blijven judoën, hardlopen en sporten. Alles past in zijn master-plan.

En dan komt groep 7. Hij weet het: de entree toets. “Ik moet HAVO halen om naar de politie academie te gaan,” dus legt hij de lat voor zichzelf hoog.

De lijn van groep 6 wordt vastgehouden. De nieuwe meester prijst zijn talenten en de kleine kampioen groeit. Het ritme wordt halverwege het jaar verstoord doordat de meester met de VUT gaat en afscheid nemen is dan lastig, maar de nieuwe juf (net van de PABO) blijkt een kanjer en pakt de draad goed op.

Het kind is perfectionistisch, competitief en heeft een winnaarsmentaliteit. Dit betekent in de praktijk dat hij voor een 10 gaat. Aangezien je dit niet altijd kunt behalen wordt dit misschien wel zijn grootse uitdaging. Ouders en school temperen zijn ambities: “Jongen een 7 of een 8 is ook echt geweldig, hoor”. Maar daar heeft hij geen boodschap aan, hij moet en wil naar de politie academie.

De weken van de entree toetsen bouwt hij gezonde spanning op, terwijl ouders en school juist relativeren en benadrukken dat het maar een fragment opname is. Hij oogt rustig…..tot de spelling toets. Niet kunnen slapen vooraf……maar na een paar weken zitten alle toetsen er op en is het werk gedaan.

En dan komen de uitslagen…..

Deze kleine kampioen die in groep 5 te horen kreeg dat hij niet geschikt was voor regulier onderwijs, heeft nu bij de entree toets van de 420 vragen er 400 goed beantwoord. Alleen de spelling (niet-werkwoorden) scoort hij 38%.

Deze kleine kampioen heeft ze allemaal even een poepie laten ruiken en is hard op weg om zijn dromen waar te maken.

Als je dit verhaal leest, kijk dan ook, met mij, naar de rol van de leerkracht. Want hoe kan het dat de leerkracht van groep 5 handelingsverlegen was? Was ze juist niet te veel het kind aan het begeleiden? En ontbrak het juist aan vertrouwen in de ontwikkeling van de kleine kampioen, waardoor het kind niet kon laten zien wat het in zijn mars had ? Waarom ging het bij andere leerkrachten wel goed? Heeft dit juist te maken met vertrouwen geven en het kunnen werken vanuit het perspectief van het kind? Ofwel is dit wat men pedagogische tact noemt: leerkrachten die wel de goede dingen doen op het juiste moment, óók in de ogen van de kinderen!

De volgende hobbel

De kleine kampioen zit in een goede flow. Ouders en leerkrachten hebben gezamenlijk afgesproken dat alles mogelijk is, maar dat de kleine kampioen zelf achter het stuur moet gaan zitten want……..alles kan als jij het laat gebeuren.

Het laatste schooljaar van de basisschool wordt dus vooral ingezet op zelfstandig werken en leren omgaan met hulpmiddelen zoals een laptop en iPad. Er wordt geëxperimenteerd met dyslexie software (Kurzweil) en de AppWriter NL die speciaal ontwikkeld is voor de iPad om zelfstandig teksten te lezen en zoveel mogelijk foutloos te schrijven.

Nog 1 jaar en dan mag de kleine kampioen naar het voorgezet onderwijs waar het verhaal mogelijk weer opnieuw begint, want dan gaat hij naar de brugklas en krijgt hij Frans! Wat moet hij met Frans? Waarom moet je een kind met talent voor beta-vakken belasten met iets waar hij toch nooit meer iets mee gaat doen? Waarom niet meer wiskunde in plaats van Frans?

De volgende hobbel zal dus waarschijnlijk vreemde talen gaan worden, maar ook deze hobbel zal de kleine kampioen gaan nemen.

Spelling zal altijd lastig zijn en dan is het natuurlijk niet eerlijk voor dyslecten als bij het examen de spellingseisen voor alle leerlingen hetzelfde zijn en dat er voor leerlingen met dyslexie geen uitzondering wordt gemaakt.

@36sandjes we kunnen het niet vaak genoeg tegen ze zeggen – het zijn winnaars!!

Advertenties

6 gedachtes over “Alles kan als jij het laat gebeuren (De kleine kampioen deel 3)

  1. Het is een kanjer! Ik weet zeker dat deze doorzetter ook de hobbels die nog gaan komen overwint, al zal dat misschien niet altijd gemakkelijk zijn. Zoals in het lied gezegd wordt: ‘alles kan… als jij (hij) het laat gebeuren :)’!

  2. Zou voor zo’n ‘kleine kampioen’ thuisonderwijs of democratisch onderwijs niet een fijne oplossing zijn geweest? Dan had hij wellicht kunnen groeien vanuit zijn eigen kracht i.p.v. op jonge leeftijd zo vechten tegen het schoolsysteem.

    • @noortje thuisonderwijs of democratisch onderwijs klinkt prachtig maar is niet altijd mogelijk. misschien is hij juist gegroeid als mens doordat hij weet dat niet alles vanzelf gaat en dat hij moet knokken voor zijn eigen toekomst – want alles kan als jij het laat gebeuren…

      Persoonlijk vind thuisonderwijs een uitvlucht. Het zou toch gewoon opgelost moeten worden op reguliere scholen? Laat de uitzondering de regel worden…

      • Het klopt dat thuisonderwijs en democratisch onderwijs niet altijd praktisch of juridisch haalbaar is. Het ging me meer om het ideaal beeld van wat prettiger was geweest voor zo’n kampioen. En natuurlijk op welke manier hij zijn talenten het best had kunnen ontplooien. Nu is er veel tijd gaan zitten in knokken en stoeien met zwakke punten daardoor minder tijd aan knokken en stoeien met sterke punten. (al het leren gaat met vallen en opstaan, ook binnen eigen talent/interessegebied)

        Hoezo is thuisonderwijs een uitvlucht? Ik verbaas me er altijd over dat het in Nederland zo wordt beschouwd, terwijl het in veel landen als volwaardige onderwijsvorm wordt gezien, die zijn vruchten afwerpt. (uit onderzoek blijkt dat thuisonderwijs kinderen het even goed en vaak zelfs beter doen dan kinderen in het reguliere onderwijs, ook en juist op sociaal emotioneel gebied.)

  3. Hallo Marcel,

    Jouw artikel is weer gepubliceerd op http://www.hetkind.org

    Zie: http://hetkind.org/2013/07/01/de-kleine-kampioen-heeft-dit-te-maken-met-vertrouwen-geven-en-het-kunnen-werken-vanuit-het-perspectief-van-het-kind/

    Hartelijke groeten,

    Rikie

    hetkind_logo_rgb copy.jpg

    Inspiratie, legitimatie en verbinding

    1.hetkind is een visie op onderwijs, onlosmakelijk verbonden met de wereld daarbuiten. 2.hetkind is een beweging met iedereen die de uitgangspunten van hetkind onderschrijft. 3.hetkind is de (digitale) ontmoetingsplek waar je aan bij wilt dragen, in belang van het kind.

    Rikie van Blijswijk(redactie hetkind)

    e: r.v.blijswijk@hetkind.org

    t: 06-50202682

    w: http://www.hetkind.org

  4. De rol van de leerkracht kan beslissend zijn. Hier gelukkig ten goede.
    Weet uit ervaring dat hobbels er zijn om genomen te worden. En ook dat het bij extreme dyslectie mogelijk is om vrijstelling voor een vreemde taal te krijgen. Hij komt er wel, die kleine kampioen. Met Kurzweil, met goede leerkrachten en vooral met zichzelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s