Wat doe jij maandag in de klas? Hoe praat je met je kind? #parisattacks

“de maatschappij van MORGEN wordt NU gevormd”

Kniebihler_Celine_Poster_Mandela1

Het is natuurlijk verschrikkelijk wat er in Parijs is gebeurd, onmenselijk en barbaars! Maar hoe is het toch zover gekomen en waarom doet men dit? Naast alle emoties roept het ook veel vragen op waarvan we het antwoord schuldig zijn. De wereld is aan het veranderen en dit betekent zoeken naar een nieuw evenwicht, durven loslaten en vooral naar elkaar luisteren en niet gelijk te oordelen.

Hoi! Mijn naam is Juwan. Mijn ouders zijn 16 jaar geleden samen met hun dochtertje van 3 (ik dus!) gevlucht uit Irak voor de oorlog. Inmiddels ben ik 19, zit ik in mijn derde jaar van mijn HBO-opleiding, loop ik stage bij een multinational, heb ik ook nog eens twee bijbaantjes, woon ik op mijzelf, betaal ik al mijn maandelijkse kosten, heb ik daarnaast ook nog eens een superleuke (Nederlandse!) vriend en mag dus best wel zeggen dat ook ik een steentje aan de Nederlandse samenleving bijdraag en inmiddels wel volledig geïntegreerd ben. Althans, dat hoop ik dan toch. Verder is het misschien ook wel leuk om te weten dat ik nooit een vlieg kwaad zou willen of kunnen doen.

Ik lees veel reacties met het volgende: ”dat volk moet weg, allemaal rotzooi!”, ”ze verpesten ons land, al die economische vluchtelingen!” of zelfs ”het zijn allemaal terroristen die vluchtelingen, ze moeten opgeruimd worden – zieke varkens die de pest hebben pikken ze toch ook tussen de rest uit?!”. Ik vind het oprecht hartverscheurend (en stiekem zelfs een beetje dom!) dat mensen zulke dingen zeggen. Mijn ouders hadden in Irak alles wat ze nodig hadden. Een mooi huis, leuk autootje, goede baan, al hun familie en vrienden en nog het belangrijkste: geluk. Uit je land moeten vluchten doe je dus niet voor niks. Natuurlijk zullen er verkeerde mensen tussen zitten, maar wees eens eerlijk, die zitten overal wel tussen – ongeacht je kleur of je achtergrond. Het in geen pleziertje om mensen van wie je houdt te zien sterven.

Ik hoop dat ik hiermee wat ogen kan openen en hoop ook dat mensen die zulke reacties plaatsen in de toekomst nooit meer zulke belachelijke opmerkingen zullen maken. Let op de woorden die je gebruikt, je kan er mensen die enorm veel hebben meegemaakt, en toch oh zo hard hun best doen, pijn mee doen. Het is niet fijn om jezelf altijd maar weer te moeten bewijzen omdat je zogenaamd ‘anders bent’ en omdat je bang bent dat mensen op een bepaalde manier naar je zullen kijken en hun conclusies zullen trekken. Ik word er zelfs een beetje moe van. Ik vind het heel jammer en best wel erg dat ik er wel eens aan gedacht heb hoe het zou zijn als ik een andere naam of een ander kleurtje had.

Pas dus alsjeblieft op met alle vooroordelen die je hebt. Mooi voorbeeld, er wordt meteen van uit gegaan dat, als je vluchteling bent, meteen islamitsch bent. Mijn ouders zijn christelijk en ikzelf ben inmiddels atheïst. Niet zo snel conclusies trekken terwijl je iemands verhaal niet kent dus, welk onderwerp dat ook mag hebben. Ik wil jullie er op wijzen dat in ieder mens (ja, óók de mensen die zulke nare reacties plaatsen) wat goeds zit – zolang je het maar een kans geeft. Er is al zoveel narigheid op de wereld, we zien het elke dag op het nieuws. Laten we daarom proberen om de wereld met zijn allen juist een stukje mooier te maken in plaats van anderen met daden of woorden pijn te doen. Hele fijne avond nog

Juwan Shamon
19 jaar, HBO Student, stagiair multinational

Juwan kwam als 3-jarige in Nederland als vluchteling uit Irak.

BRON: https://m.facebook.com/events/655131837961930?view=permalink&id=655612644580516

Hoe vertel ik het mijn kinderen? Wat weet ik zelf?

Om als ouder of docent het gesprek met kinderen te voeren is het goed om je te verdiepen in het onderwerp zonder te oordelen. “De Correspondent” heeft een aantal vragen en antwoorden journalistiek beschreven die je de aanslagen in Parijs (een beetje) helpen begrijpen

  1. Is dit inderdaad een ‘tweede Charlie Hebdo’?
  2. Hoe komt IS aan al die gewillige martelaren?
  3. Waren dit teruggekeerde Syriëstrijders?
  4. Wat kan al dit geweld nu verklaren?
  5. Waarom wordt zo vaak naar de wapens gegrepen?
  6. Komen deze daden nu wel of niet uit de islam voort?
  7. En, hoe nu verder?

Lees volledige artikel en lees ook “Wat IS is volgens IS

Hoe kun je met kinderen praten over de aanslagen in Parijs? 

12 Tips

  1. Wees je bewust van je eigen gevoelens wanneer je met je kinderen in gesprek gaat over een moeilijk en complex onderwerp. Het is fijn als je met de emoties onder controle zo’n gesprek aan kunt gaan.
  2. Laat het kind het gesprek leiden. Stimuleer het kind om te vertellen wat het heeft gehoord, wat de zorgen en angsten zijn. Vertel dat alle vragen gesteld mogen worden eb besteedt uitgebreid aandacht aan de emoties die het kind voelt.
  3. Wanneer kinderen stil zijn betekent het niet dat ze niet meekrijgen wat er gebeurt. Alle kinderen zijn verschillend en sommigen voelen zich niet comfortabel wanneer ze hierover praten. Geef je kinderen aan dat ze altijd bij je terecht kunnen wanneer ze vragen hebben. Soms komen kinderen wat later met vragen. Dit kan komen doordat ze het nieuws later oppakken of omdat ze op school opnieuw geconfronteerd worden met het nieuwsfeit.
  4. Radio, tv en internet geven ons 24 uur per dag nieuws: stel een limiet. Al gauw zijn we heel veel uren per dag met het nieuws bezig wanneer er iets heftigs gebeurt. Kinderen krijgen hier veel van mee, ook al lijken ze geen aandacht te hebben. Het is goed om gezette tijden aan te houden voor het kijken van nieuws.
  5. Bespreek specifieke angsten. Kinderen kunnen angstig worden van dit soort situaties. Ze betrekken het bijvoorbeeld op hun eigen leven. Parijs is niet ver weg. Misschien zijn ze er geweest. Eurodisney: het komt echt hun belevingswereld binnen. Sussen en zeggen: ‘ maak je geen zorgen, er zal on niets gebeuren’  heeft geen zin. Kinderen voelen het aan wanneer je valse of onrealistische zekerheden geeft. Wat wel interessant is om samen met het kind te bekijken wat we tegenover angst kunnen zetten: vertrouwen, samenzijn, mooie dingen.
  6. Bespreek wat er allemaal wordt gedaan om iedereen in veiligheid te houden. Je kunt uitleggen dat je als ouder alles doet om je kinderen veiligheid te bieden. Dat de politie in Frankrijk er alles aan doet om de mensen in veiligheid te brengen en dat de politie in Nederland ook zorgt voor veiligheid.
  7. Houd de leeftijd van je kind in de gaten. Jonge kinderen kunnen nog magisch denken, kinderen van zes zijn erg geïnteresseerd in feiten. Weer oudere kinderen (9 jaar) kunnen gruwelen bij de feiten. En pubers zijn bezig met een losmakingsproces (op eigen benen staan).
  8. Detailmanagement is belangrijk. Je kunt er over praten met kinderen, dit is belangrijk. Kinderen hoeven niet alle details te weten. Maak hierin een keuze.
  9. Leg de zeldzaamheid van dit soort gebeurtenissen uit. Je kunt misschien niet zeggen dat het nooit meer zal gebeuren. Je kunt wel duidelijk maken dat dit soort gebeurtenissen zeer zeldzaam zijn. 
  10. Onderzoek mogelijkheden om weer rustig te worden. Uiteraard ken je als ouder je kind het beste en weet je wat het kind afleiding en ontspanning geeft. Samen met het kind brainstormen kan natuurlijk ook. Mijnzoon van 9 wordt rustig wanneer hij het liedje van Kinderen voor Kinderen luistert ‘ Als ik de baas zou zijn van het journaal’. Hij bedenkt dan allemaal leuke dingen die hij in het nieuws zou willen vertellen. Als tegenhanger van al het nare nieuws.
  11. Houd je aan de routine van de dag en breng tijd samen door. Wanneer kinderen angstig zijn is het goed om tijd samen door te brengen. Ook de routine van de dag geeft kinderen veiligheid.
  12. Wanneer je het nieuws ziet, benadruk dan wat de hulpverleners allemaal doen. Dat er zoveel mensen zijn die helpen, dat er zoveel mensen zijn op de wereld die zorgen voor een ander!

BRON: http://www.mijngoudentraan.nl/2015/11/14/met-kinderen-praten-over-de-aanslagen-in-parijs-12-tips/

Hoe ga je om met de beelden die kinderen hebben gezien?

Kinderen krijgen gevraagd en ongevraagd ook het nieuws mee maar wat doet dit met ze? En hoe gaan we daar mee om? Lees de uitgebreide brochure “Kinderen en oorlog in de (sociale) media” van Mijn Kind Online of het Mediawijzer artikel “Gruwelbeelden? 17 tips om met kinderen te praten“.

Stapje voor stapje de confrontatie met de buitenwereld aangaan

  • Kinderen van 0-2 jaar hebben geen besef van oorlog. Zorg dat ze niets zien en horen.
  • Kinderen van 2-4 jaar maken geen onderscheid tussen feit en fictie. Scherm ze zoveel mogelijk af.
  • Kinderen van 4-6 jaar betrekken alles op zichzelf. Als ergens anders bommen vallen, kan dat vast ook hier gebeuren. Scherm ze zoveel mogelijk af en stel ze gerust.
  • Kinderen van 6-10 jaar worden beïnvloed door omgeving en op school. Totale afscherming kan niet meer. Nuanceer en licht zelf de achtergronden toe.
  • Geef de gruwelen een context, praat met ze en stel vragen. Wat vind je ervan? Wat doet het met je? En dan is er geen goed of fout antwoord.
  • Gun pubers hun nieuwsgierigheid. Als ze horen van de onthoofdingsbeelden, willen ze ook weten wat dat met hén doet. Het bij ze weghouden heeft geen zin, daar leren ze ook niks van.

BRON: Justine Pardoen – hoofdredacteur Ouders Online

Er is genoeg ruimte voor iedereen op deze aardbol maar geven we elkaar die ruimte? Staan we echt open voor andere zienswijze? Durven we die ruimte te geven? In deze dagen is moed nodig om het gesprek op basis van gelijkheid te voeren thuis, op school, bij de vereniging, in de kerk of moskee………

Laten we beginnen met de jeugd, zij maken de toekomst!

Leren luisteren, Leren debatteren, Leren een nieuwe wereld te vormen!

Imagine………

You may say I’m a dreamer…………

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s