Ik kwam, ik las en ik overwon

Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding

 

In de afgelopen jaren heb ik een aantal keren geschreven over “De kleine kampioen” en zijn strijd tegen zichzelf en het onderwijssysteem. Al op jonge leeftijd werd duidelijk dat hij een zware vorm van dyslexie heeft. Dit verhaal laat zien hoe hij zich door het onderwijssysteem heeft geworsteld, is gegroeid naar een volwassen man met een mbo-diploma op zak en klaar is om zijn dromen nu echt na te jagen. Dit verhaal is ook een spiegel van het onderwijssysteem waar te zien is hoe kinderen, leerkrachten, directies, ouders vastzitten in het systeem.

Kuilen in de weg van het onderwijssysteem: Primair Onderwijs

Net als ieder kind begon hij op zesjarige leeftijd in groep 3 van de basisschool met leren lezen. De school werkte met de Zwaluwmethode. Al snel bleek dat hij zijn klasgenootjes niet kon bijhouden met leren lezen. Na enkele maanden was de leesachterstand al zo groot, dat duidelijk werd dat hij niet zou overgaan naar groep 4. Ouders vermoeden dyslexie, omdat dit in de familie zit. De school was laks en afwachtend, waardoor ouders het initiatief namen en bij een andere school zijn gaan kijken. De andere school nam hem niet aan, omdat hij heeft zoveel extra zorg nodig zou hebben en ze dit niet konden bieden. Geweigerd omdat de school de extra zorg niet aan kan!

Ouders waren ten einde raad, omdat zij zich niet serieus genomen voelden en besloten om zelf een orthopedagoog te raadplegen. De orthopedagoog testte hem. Het resultaat: inderdaad zwaar dyslectisch en (normaal) begaafd! De orthopedagoog kwam met een handelingsplan voor school, ouders en logopedie. In de jaren werd er flink geoefend met lezen en dat leverde veel strijd op. Als de toets begrijpend lezen werd voorgelezen door de juf, scoorde hij goed. Echter mag dit niet van de onderwijsinspectie omdat het “begrijpend” lezen is en niet “begrijpend” luisteren. Ouders liepen continue tegen de muren van het systeem aan en zagen hun kind steeds ongelukkiger worden. Lezen is toch leuk? Hij kreeg meer tijd, extra hulp en hulpmiddelen en ging heel langzaam vooruit. Er werd veel met hem gepraat en thuis richtten ouders zich op zijn talenten, waarbij lezen meer geïntegreerd werd in zijn belevingswereld.

Het leven van deze jonge jongen bleef bestaan uit negatieve leeservaringen. Niet goed kunnen lezen beheerste zijn leven. Maar waar gaat het nu eigenlijk om?

Moeten we er niet juist voor zorgen dat kinderen zich staande weten te houden in de maatschappij, dus bijdragen aan de bevordering van de zelfredzaamheid? Zijn dit niet de kinderen die in een isolement dreigen te raken? Moeten we niet juist deze kinderen helpen en begeleiden? En zoeken naar hun talenten en deze verder laten ontwikkelen? En moet lezen dan niet meer geïntegreerd worden in talentontwikkeling?

De jaren die volgden waren moeizaam en er werden kleine successen geboekt, mede dankzij extra externe begeleiding. Ieder nieuw schooljaar moesten de ouders telkens weer aan een nieuwe leerkracht uitleggen wat er precies met hun zoon aan de hand was.

Een nieuw dieptepunt werd bereikt in groep 5. De leerkracht was bekend met dyslexie, maar dit had ze nog nooit meegemaakt. Er werd vanuit onderwijsbegeleidingsdienst hulp geboden aan de leerkracht. In plaats van dat dit beter zou moeten worden, werd de situatie alleen maar slechter. Het kind werd afhankelijker van de leerkracht in plaats van zelfstandiger. Aan het eind van het schooljaar kwam de conclusie: “Beste ouders, wij denken dat u toch moet gaan kijken naar speciaal onderwijs voor uw zoon”.

Ouders gingen praten met de directeur van een speciaal onderwijsschool. Deze directeur was heel duidelijk in haar advies: “Uw zoon hoort niet thuis op onze school”. Daarnaast hadden zij een informeel gesprek met iemand van de PCL (Permanente Commissie Leerlingenzorg) en deze gaf ook aan dat de kans niet groot was dat dit dossier werd goedgekeurd. Ofwel het kind kreeg geen verwijzing naar speciaal onderwijs.

Ouders waren ten einde raad. Je kind in de knel dat doet zeer. Één ding wisten ze zeker: het moest en zou op de huidige school moeten worden opgelost. Hij kreeg veel handige tips mee tijdens een Sociale Vaardigheidstraining (SoVa). In groep 6 werd het over een ander boeg gegooid en werd hij in de klas intellectueel uitgedaagd op de inhoud. Hoogtepunten waren zijn spreekbeurten over de tweede wereldoorlog en over Alfred Nobel. De focus kwam niet meer te liggen op het lezen. De juf wist hem te raken en de strijdbijl werd begraven. Zijn zelfvertrouwen groeide en hij wist dat als hij zijn dromen wilde waarmaken er iets moest veranderen. In groep 8 haalde hij de hoogste CITO-score van de hele school en kreeg hij havo/vwo-advies.

Hobbelwegen in het onderwijssysteem: Voortgezet onderwijs

Vol goede moed begon de puber aan het Technasium. Hij bloeide op bij het vak Onderzoeken & Ontwerpen (O&O) en deed hij het goed bij de bètavakken. Al snel had hij ook dikke onvoldoendes voor Frans en Engels. Aan het eind van het schooljaar had hij de achterstand goed ingelopen. In juni had hij een voorlopig positief advies voor havo-2 gekregen. Als donderslag bij heldere hemel werd in de laatste schoolweken besloten hem niet te bevorderen. Ouders hadden geen begrip over de gang van zaken en dienden een algemene klacht over de uitvoering van dyslexiebeleid en protocol. Er was op de school een dyslexiebeleid, maar iedere docent vulde dit op zijn/haar eigen manier in. De gemaakte afspraken werden niet door alle docenten consequent nagekomen. De school hield voet bij stuk met negatieve argumenten. De directie: “In jaar 2 krijgt hij ook Duits en blijft hij Frans houden”. Ouders: “Ja, maar ook Scheikunde en Natuurkunde. Hij is juist goed in bètavakken. Voor ons is het glas halfvol en voor u halfleeg.” Opnieuw kreeg de puber een dikke knauw door docenten die niet met zijn dyslexie konden omgaan, een directie die bleef hangen in het systeem in plaats van te kijken naar talenten van leerlingen.

De wind mee in het onderwijssysteem: Het Groene Lyceum

Na een zoektocht kwamen de ouders terecht bij Dalton Het Groene Lyceum. Deze vorm van onderwijs is met name geschikt voor leerlingen met hoog werk- en denkniveau en een praktische instelling. Door het voortgezet onderwijs te koppelen aan middelbaar beroepsonderwijs, behalen leerlingen in een versneld traject een startbewijs voor het hbo. Na dit traject hebben leerlingen een volwaardig mavo-diploma en een mbo-4 diploma. Deze school gaf hem een kans. Hij pakte het op, kreeg weer zelfvertrouwen, groeide enorm door de vele projecten en inspirerende docenten. NASK docent Tim werd bijvoorbeeld door hem genomineerd tot meest innovatieve docent van Nederland. Hiervoor maakte hij samen met klasgenoten een filmpje en zette hij een campagne op.

Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding

Naast de theorievakken en projecten liep hij stage bij Schuberg Philis en van Kortenhof Fietsen. Ze daagden hem uit en liet zien wat hij in huis heeft. In het laatste jaar mocht hij in Den Haag, samen met andere studenten en docenten uit heel Nederland, meedenken in het BurgerschapLab van het Ministerie van OCW. Zijn ideeën mocht hij presenteren aan minister van Engelshoven.

De puber is volwassen en heeft nu op achttienjarige leeftijd zijn mbo-diploma op zak. Hij heeft het zelf allemaal gedaan en is klaar voor de volgende stap, het hbo. In zijn reis kwam hij leerkrachten, docenten en directies tegen die hem niet begrepen of niet met hem om konden gaan, maar gelukkig waren er ook mensen die snapten hoe hij in elkaar zit, hem zelfvertrouwen gaven en motiveerden. Toppers zoals @guidoEskinasi, @greetklinge, @TimvanWaardenburg, @PeterBun, @MirandavanKortenhof en @cocovanRoemburg en in het bijzonder @ingeSpaander, want zij gaf de tip over Het Groene Lyceum.

Goede wegen in het onderwijssysteem: Het Groene Lyceum

Helaas wordt een kind in het huidige schoolsysteem nog vaak alleen maar confronteert met dingen die hij (nog) niet kan en kijkt men niet of nauwelijks naar de talenten van leerlingen. Het Groene Lyceum is een onderwijsconcept dat al een aantal jaar draait met goede resultaten op diverse plaatsen in Nederland. Al jaren zijn er discussies over onderwijsvernieuwingen. Tuurlijk gaan onderwijsvernieuwingen niet altijd goed, maar we zijn ook heel slecht om de geslaagde vernieuwingen te delen en te adopteren. Hoe kan het dat na ruim tien jaar Het Groene Lyceum nog zo klein in Nederland is? Frans van der Sman, Directeur Dalton Het Groene Lyceum Naaldwijk: “Dit zijn de toekomst makers van de toekomst”. En hij heeft gelijk! Op het hbo zitten we te wachten op praktische denkers en doeners! Het Groene Lyceum vult een gat in het onderwijssysteem, een vmbo/mbo-route voor leerlingen met havo/vwo-advies. Waarom zijn er nog zo weinig scholen dit concept oppakken?

Geen groot lezer, wel een groot denker

Een grote lezer of schrijver zal hij waarschijnlijk nooit worden. Hij weet zich te redden en gebruik te maken van zijn krachten. Tijdens zijn diploma-uitreiking werd hij geroemd door zijn manier van denken. Zijn begeleider noemde hem een groot denker. Niet gek, dat hij nu heeft gekozen voor de opleiding Business Innovation bij Avans Hogeschool in Den Bosch. De tijd zal het leren of dit zijn plek is. Mocht dit het toch niet zijn, niet treuren, blijf groots dromen en hard werken want uiteindelijk kom je op jouw plek terecht. #dreambigworkhard

De oplettende lezer heeft het waarschijnlijk al gemerkt. Dit verhaal gaat over @ErikKesselring, mijn zoon. Open uw netwerk voor hem, connect, hij denkt graag met u mee over innovaties. 😉